Mein Armenien (1920)

 

 

Den Sonnengeschmack in der Sprache meines Armenien liebe ich,
die klagende, schluchzende Saite unserer alten Saz liebe ich,
den Duft blutroten Blumen und Rosen
und den sanften Reigen der Mädchen von Nairi liebe ich.

Ich liebe das Blau unseres Himmels, das klare Wasser, den glänzenden See,
die Sommersonne und die drachenstimmigen Winterstürme,
die schwarzen Mauern der im Dunkeln verborgenen ungastlichen Hütten
und den tausendjährigen Stein uralter Städte liebe ich.


Wo ich auch bin - ich vergesse nicht den klagenden Ton unserer Gesänge,
vergesse nicht unsere zu Gebet gewordenen Bücher in Eisenschrift.
und wie schaft auch mein Herz von unseren blutigen Wunder brennt-
mein verwaistes, kummervolles und geliebtes Armenien liebe ich ewiglich.

Für mein sehnsüchtiges Herz gibt es auf Erden keine andere Erzählung,
gibt es einem dem Narekazi, dem Kutschak gleichen Verstand nicht auf dieser Welt,
durchstreif die Welt, - es gibt einen dem Ararat gleichen weißen Gipfel nicht.
Die höhe meines Ararat liebe ich - wie den Weg zum unerreichbaren Ruhm.

Yeghische Tscharents (1897 - 1937)

 

 

 

 

Ես իմ անուշ Հայաստանի (1920)

 

Ես իմ անուշ Հայաստանի արեւահամ բառն եմ սիրում,

Մեր հին սազի ողբանուագ, լացակումած լարն եմ սիրում,

Արնանման ծաղիկների ու վարդերի բոյրը վառման,

Ու նայիրեան աղջիկների հեզաճկուն պա՛րն եմ սիրում:

 

Սիրում եմ մեր երկինքը մուգ, ջրերը ջինջ, լիճը լուսէ,

Արեւն ամրան ու ձմեռուայ վիշապաձայն բուքը վսեմ,

Մթում կորած խրճիթների անհիւրընկալ պատերը սեւ

Ու հնամեայ քաղաքների հազարամեայ քա՛րն եմ սիրում:

 

Ուր է՛լ լինեմ - չե՛մ մոռանայ ես ողբաձայն երգերը մեր,

Չե՜մ մոռանայ աղօթք դարձած երկաթագիր գրքերը մեր,

Ինչքան էլ սո՜ւր սիրտս խոցեն արիւնաքամ վէրքերը մեր –

Էլի՛ ես որբ ու արնավառ իմ Հայաստան – եա՛րն եմ սիրում:

 

Իմ կարօտած սրտի համար ո՛չ մի ուրիշ հէքեաթ չկայ.

Նարեկացու, Քուչակի պէս լուսապսակ ճակատ չկայ.

Աշխա՛րհ անցի՛ր, Արարատի նման ճերմակ գագաթ չկայ.

Ինչպէս անհաս փառքի ճամբայ՝ ես իմ Մասիս սարն եմ սիրում:

 

Եղիշէ Չարենց (1897 – 1937)